So twee weke gelede was ek besig om reg te maak vir ‘n besigheidsreis Kaap toe. So tussendeur die pakkery besef ek dat ek nooit die weervoorspelling geraadpleeg het om sodoende my klerekeuse te dikteer nie.
Geen probleem nie, was Mario se woorde – ons kyk sommer gou op die Blackberry se “weather app”.
Ek hoef nie vir een oomblik meer te wonder oor wat die weer gaan doen nie, die weervoorspelling en enige antwoord op die kleinste vraag waarop ‘n antwoord my nog ontduik het, is sover van my af as die palm van my hand.
Tye verander, en so saam met tye wat verander, verander sekere aspekte van die mens daarmee saam.
Ek onthou nog die tyd van ‘wonder’as kind. Daar was soveel dinge wat mens kon laat wonder. ‘n Mens het gewonder oor Kersvader – waar woon hy, wie is hy rerig? Later jare het mens begin wonder oor waar jy vandaan kom, hoe dinge werk en wie en wat jy graag wil word.
Dit was net jou pa of ‘n slim onderwyser by die skool wat dalk die antwoorde op al die wonders in jou kop gehad het. Maar ook nie altyd nie. Soos die tyd aanstap en jy al ouer geword het, het jy besef, daar sal vrae wees wat selfs die slimste onderwyser nie sal kan antwoord nie. So, dan het jy maar net aanhou wonder.
Vandag se kinders hoef nie meer te wonder nie. Hulle het nie meer ‘smart’onderwysers nodig nie, nee, almal het nou eerder ‘smartphones’ en ipads.
In plaas van om te wonder, kan elke kind nou weet. Die wat bly wonder, bly agter.
Op die oog af klink dit wonderlik. Is kennis tog nie uiteindelik mag nie?
Maar dit was tog asof die heimwee oor my toegesak het, die oomblik toe ek besef het dat die onontbeerlike tegnologie van ons hedendaagse era my kind uiteindelik van wonder in al sy vorme sal ontneem.
Want hand-aan- hand met wonder loop verwonder. Hoe sal die wat alles weet, wat al die antwoorde op hulle vrae het, ooit hulleself onvoorwaardelik aan verwondering kan oorgee?
Sal dit nie hartseer wees wanneer die dag aanbreek wanneer niks meer ons asems wegslaan nie, wanneer ons kennis verwondering by die agterdeur uitvee.
Ek weet nie hoe ek dit sal regkry nie, maar te midde van die kennisontploffing wat tegnologie saam met dit bring, gaan ek my bes probeer om steeds aan my kind die geskenk van verwondering te gee.
Hulle hoef nie te gou te weet waar Kersvader vandaan kom nie….
Sunday, September 16, 2012
Monday, September 10, 2012
Art Exhibition
For one hour a few weekends ago, I had the privilege to spend in the company of the masters. Although the conversation was multidimensional, it all took place in silence. The silence made way for spaces of interpretation. I could not talk back, my words were too few and far to inappropriate. But I tried to bow in respect, and for a moment the international artists graced the African soil, with their presence.
I have been to the Louvre, the Tate. I have walked through corridors overfilled with art. The pieces almost loosing voice as they struggle for attention among each other. Only a few pieces, like the Mona Lisa, has the advantage to own its own wall and exhibition hall.
The exhition I went to over the weekend was small. The Standard Bank Art gallery, filled with a selection of pieces, through the ages, with the human figure as common thread. There was one Picasso, a Renoir, a Francis Bacon, a few Manet’s. One hour is more than enough to get through all the pieces. Disappointing, you might think. But to the contrary, it exceeded my expectations.
To see the work of a master within a radius of 20km from your own home, under the African sun has a certain enigma attached to it. These paintings travelled thousands of miles to meet me at this point in time. And for a small window in time, I have the opportunity to bathe in these moments of beauty.
A month from now, the selection of paintings will be packed-up, crated and shipped to the next destination.
I stood infront of Renoir’s girl with a blue ribbon. I could almost touch distinguish each individual brush stroke. I was amased at his mixing of colours. Renoir had rheumatoid arthritis. He had to tie the paint brush to his hands, because he could not hold the brush and still his brush work far exceeds the skill of some of us without hand deformities.
Only coming face-to-face with such a painting, can you come to appreciate the its true value.
That is the magic of art. So much more when it has come so far to meet you.
I have been to the Louvre, the Tate. I have walked through corridors overfilled with art. The pieces almost loosing voice as they struggle for attention among each other. Only a few pieces, like the Mona Lisa, has the advantage to own its own wall and exhibition hall.
The exhition I went to over the weekend was small. The Standard Bank Art gallery, filled with a selection of pieces, through the ages, with the human figure as common thread. There was one Picasso, a Renoir, a Francis Bacon, a few Manet’s. One hour is more than enough to get through all the pieces. Disappointing, you might think. But to the contrary, it exceeded my expectations.
To see the work of a master within a radius of 20km from your own home, under the African sun has a certain enigma attached to it. These paintings travelled thousands of miles to meet me at this point in time. And for a small window in time, I have the opportunity to bathe in these moments of beauty.
A month from now, the selection of paintings will be packed-up, crated and shipped to the next destination.
I stood infront of Renoir’s girl with a blue ribbon. I could almost touch distinguish each individual brush stroke. I was amased at his mixing of colours. Renoir had rheumatoid arthritis. He had to tie the paint brush to his hands, because he could not hold the brush and still his brush work far exceeds the skill of some of us without hand deformities.
Only coming face-to-face with such a painting, can you come to appreciate the its true value.
That is the magic of art. So much more when it has come so far to meet you.
Monday, September 3, 2012
Daardie eerste tand
Om tande te kry is nie perdekoop nie. Of so sê die wat weet – dit is nou moeders, die wat weet en die wat maak of hulle weet. Sommer van vroeg af reeds, word alle knieserigheid, maagongesteldheid, nat neusies en overklaarbare optrede aan tandekry toegeskryf.
Die tand maak vir maande daarna steeds nie sy opwagting nie, maar niemand sal ooit die verband tussen die tandekry-proses en ongesteldhede bevraagteken nie. Dit is heilige grond.
Ek moet toegee, die paar dae voor ‘n tandjie sny is beslis ‘n uitdaging. Die uitgawe op doeke skiet die hoogte in, my rustige baba was ewe skielik weer ‘n ongelukkige klein monstertjie in die nag.
Die diagnose van tandsny is ongelukkig ‘n retrospektiewe een. Een oggend na nog ‘n donker nag in die tonnel van slaapdeprivasie, kom mens uiteindelik by die lig van verklaring uit. Al hierdie marteling was te danke aan die wit juweeltjie wat nou in daardie klein bekkie pryk.
Ten spyte van al die olikheid en uitdagings wat tande-sny bring, is dit tog ‘n mylpaal wat mens bybly. As ma is jy trots op die produk van al die min slaap en boud afvee.
So saam met die tande kom allerhande nuwe ontwikkeling en avonture vir ons kleine man. Vir die afgelope paar weke kou hy al sy gepureede kos met mening. Met tande kan mens tog net soveel meer dinge in die lewe geniet.
So is die lewe – elke fase volg op mekaar. Die voltooing van die een fase is noodsaaklik, alvorens die volgende kan begin. Dit is die les van tande-sny.
Die tand maak vir maande daarna steeds nie sy opwagting nie, maar niemand sal ooit die verband tussen die tandekry-proses en ongesteldhede bevraagteken nie. Dit is heilige grond.
Ek moet toegee, die paar dae voor ‘n tandjie sny is beslis ‘n uitdaging. Die uitgawe op doeke skiet die hoogte in, my rustige baba was ewe skielik weer ‘n ongelukkige klein monstertjie in die nag.
Die diagnose van tandsny is ongelukkig ‘n retrospektiewe een. Een oggend na nog ‘n donker nag in die tonnel van slaapdeprivasie, kom mens uiteindelik by die lig van verklaring uit. Al hierdie marteling was te danke aan die wit juweeltjie wat nou in daardie klein bekkie pryk.
Ten spyte van al die olikheid en uitdagings wat tande-sny bring, is dit tog ‘n mylpaal wat mens bybly. As ma is jy trots op die produk van al die min slaap en boud afvee.
So saam met die tande kom allerhande nuwe ontwikkeling en avonture vir ons kleine man. Vir die afgelope paar weke kou hy al sy gepureede kos met mening. Met tande kan mens tog net soveel meer dinge in die lewe geniet.
So is die lewe – elke fase volg op mekaar. Die voltooing van die een fase is noodsaaklik, alvorens die volgende kan begin. Dit is die les van tande-sny.
Sunday, August 26, 2012
When you are not in control anymore...
I read a truth written by Joyce Meyers this week, which stuck with me: how you react to the things you can’t control determine your stress level.
We all aim to lead a stress-free life. We would all love to constantly feel that we are in control of our lives. So often the things we do, think and feel are all woven around the heart of this longing to obtain peace and calm. We do yoga, meditate, draw up schedules burdened with to-do-lists. We try, but so often all in vain.
But why?
After reading this piece by Joyce it struck me that we often try to maintain a stress-free life through focussing on how we react to the things we can control. We do have many choices in life and thankfully through exercising disciplined choices after careful consideration of the consequences, we have the ability to avoid many, unnecessary stressors. Unfortunately that does not guarantee a life devoid from stress.
To our dismay, after all our careful planning we still end up with stomach ulcers, headaches, muscle spasms and sleep disturbances as a result of stress.
But why?
The answer is simple. There are so many things over which we simply do not have any control, and never will have. A bumper bash, the death of a loved one, the weather, the choices of others, just to name a few. All these uncontrollable events have the potential to cause stress, either negative or positive in your life. That is a given – you have no control over that. The only thing you do have control over is your reaction to those events. That reaction is a choice. As a child, most of us struggle to gain control over this reaction. We tend to overreact. But as years pass by, we do gain wisdom ( or most of us) and with the application of this wisdom comes the opportunity to minimise the amount of stress uncontrollable events generate in our lives.
Life will never be stress free. The moment you wake-up without a source of stress in your life, you are most probably dead or on a vacation, only existing in your dreams. That does not mean we should stop minimising stress in our lives. We all need stress to function. Stress gives us energy, a drive, the fuel to aim for the stars. But all within limits. Fire is a useful and much needed source of energy, but a fire out of control is dangerous. It can give life, but it can also kill, if not kept under control.
The same with stress. We need it, but when it is not kept under control, it will ‘kill’ us from the inside .
Kindle the fire, but don’t let it break through into the reaction field of those events beyond your control.
We all aim to lead a stress-free life. We would all love to constantly feel that we are in control of our lives. So often the things we do, think and feel are all woven around the heart of this longing to obtain peace and calm. We do yoga, meditate, draw up schedules burdened with to-do-lists. We try, but so often all in vain.
But why?
After reading this piece by Joyce it struck me that we often try to maintain a stress-free life through focussing on how we react to the things we can control. We do have many choices in life and thankfully through exercising disciplined choices after careful consideration of the consequences, we have the ability to avoid many, unnecessary stressors. Unfortunately that does not guarantee a life devoid from stress.
To our dismay, after all our careful planning we still end up with stomach ulcers, headaches, muscle spasms and sleep disturbances as a result of stress.
But why?
The answer is simple. There are so many things over which we simply do not have any control, and never will have. A bumper bash, the death of a loved one, the weather, the choices of others, just to name a few. All these uncontrollable events have the potential to cause stress, either negative or positive in your life. That is a given – you have no control over that. The only thing you do have control over is your reaction to those events. That reaction is a choice. As a child, most of us struggle to gain control over this reaction. We tend to overreact. But as years pass by, we do gain wisdom ( or most of us) and with the application of this wisdom comes the opportunity to minimise the amount of stress uncontrollable events generate in our lives.
Life will never be stress free. The moment you wake-up without a source of stress in your life, you are most probably dead or on a vacation, only existing in your dreams. That does not mean we should stop minimising stress in our lives. We all need stress to function. Stress gives us energy, a drive, the fuel to aim for the stars. But all within limits. Fire is a useful and much needed source of energy, but a fire out of control is dangerous. It can give life, but it can also kill, if not kept under control.
The same with stress. We need it, but when it is not kept under control, it will ‘kill’ us from the inside .
Kindle the fire, but don’t let it break through into the reaction field of those events beyond your control.
Sunday, August 12, 2012
Moederskap
‘n Terugblik op die afgelope 6 maande
Na my vorige skrywe met dieselfde tema, voel dit asof daar reeds baie water in die see geloop het en tog is dit maar net 6 maande. Ses maande is egter Andreas se volle leeftyd. ‘n Leeftyd waarin hy van van toe-oog bondelbaba tot ‘n nuuskierige rakkertjie gevorder het.
Die aanvanklike bomskok van nuutgevonde moederskap het plek gemaak vir ‘n rustiger wete: vir die res van my lewe sal ek ‘n mamma bly.
Nog nooit het ek so baie omtrent myself geleer soos die afgelope 6 maande nie. Jy vind uit hoe jy in ekstreme omstandighede reageer – vroegoggend (want die mannetjie is teen 5am uitgeslaap), in die middel van die nag, dwarsdeur die dag. Jy ontdek dat jy reserwes het waarvan jy maar in jou studentejare, die paar aande voor ‘n eksamen, net gedroom het.
Elke oomblik van die dag herleef ek my kinderjare. Al die liedjies en stories wat ek by my ma en ouma geleer het kom nou heel handig te pas en wonder bo wonder onthou ek nog al die kinderrympies en liedjies se woorde. Dit is nogal nostalgies om weer liedjies soos die padda wou gaan opsit, Wouter Kabouter and Oom Jan sny koring uit volle bors te kan sing.
As mamma het ek die voorreg om die lewe van voor af te herontdek: deur die oë van ‘n baba. Vir Andreas is alles nuut en opwindend. Hy meet nie waarde aan geld of status nie. Hy ken nie die woord pretensie nie. Die lewe is eenvoudig daar om aan te gryp. Elke dag is ‘n reis. Solank hy net ‘n ding by sy mond kan uitkry het hy die eindpunt van sy ontdekkingsreis bereik.
Daar is niks soos ‘n baba om jou nederig te hou nie. Maak nie saak hoe hard jy probeer met waslap, borslap, spoeglap of kombuislap nie, spoeg, melk en baie ander minder aangename afskeidings word deel van jou lewe. Jou doelwit is nie meer om modieus en gegrimeer die huis te verlaat nie, nee wat om net skoon anderkant uit te kom is al klaar ‘n prestasie…
Na 6 maande skrik jy nie meer vir die huil van ‘n baba nie. ‘n Mens kom gou agter, dat hierdie klein wesentjies uiteindelik baie tawwer is as wat mens ooit kon dink – hulle moet uiteindelik hulle ouers se handelinge oorleef. Jy ken ook nou al jou baba. Ek sal nie sover gaan om te sê dat ek aan my kind se toon van huil kan aflei wat hy nodig het nie, maar ek kan darem deur middel van vinnige eliminasie by die mees waarskynlike rede uitkom.
Wanneer ek so terugkyk oor die paar maande kan ek nie anders nie as om net in dankbaarheid my hande na bo te strek nie. Dankie Here, dat ek die voorreg kan hê om iemand se mamma te wees. Dit is so groot verantwoordelikheid – meer as oorweldigend by tye, maar in geloof weet ek dat die Hemelse Vader wat hierdie wesentjie aan ons toevertrou het, ook vir ons die wysheid en insig sal gee om Andreas tot Sy eer groot te maak.
Ek sal nooit vir Andreas kan besit nie – hy sal altyd God se eiendom bly. Alhoewel ons vandag al die besluite rondom sy bestaan vir hom maak, gaan hy uiteindelik eendag self sy eie besluite moet neem.
Ten spyte van dit als weet ek: Andreas het my hart in sy besit geneem en die besluit om ‘n ouer te word was die geweldigste, maar beste besluit ooit!
Na my vorige skrywe met dieselfde tema, voel dit asof daar reeds baie water in die see geloop het en tog is dit maar net 6 maande. Ses maande is egter Andreas se volle leeftyd. ‘n Leeftyd waarin hy van van toe-oog bondelbaba tot ‘n nuuskierige rakkertjie gevorder het.
Die aanvanklike bomskok van nuutgevonde moederskap het plek gemaak vir ‘n rustiger wete: vir die res van my lewe sal ek ‘n mamma bly.
Nog nooit het ek so baie omtrent myself geleer soos die afgelope 6 maande nie. Jy vind uit hoe jy in ekstreme omstandighede reageer – vroegoggend (want die mannetjie is teen 5am uitgeslaap), in die middel van die nag, dwarsdeur die dag. Jy ontdek dat jy reserwes het waarvan jy maar in jou studentejare, die paar aande voor ‘n eksamen, net gedroom het.
Elke oomblik van die dag herleef ek my kinderjare. Al die liedjies en stories wat ek by my ma en ouma geleer het kom nou heel handig te pas en wonder bo wonder onthou ek nog al die kinderrympies en liedjies se woorde. Dit is nogal nostalgies om weer liedjies soos die padda wou gaan opsit, Wouter Kabouter and Oom Jan sny koring uit volle bors te kan sing.
As mamma het ek die voorreg om die lewe van voor af te herontdek: deur die oë van ‘n baba. Vir Andreas is alles nuut en opwindend. Hy meet nie waarde aan geld of status nie. Hy ken nie die woord pretensie nie. Die lewe is eenvoudig daar om aan te gryp. Elke dag is ‘n reis. Solank hy net ‘n ding by sy mond kan uitkry het hy die eindpunt van sy ontdekkingsreis bereik.
Daar is niks soos ‘n baba om jou nederig te hou nie. Maak nie saak hoe hard jy probeer met waslap, borslap, spoeglap of kombuislap nie, spoeg, melk en baie ander minder aangename afskeidings word deel van jou lewe. Jou doelwit is nie meer om modieus en gegrimeer die huis te verlaat nie, nee wat om net skoon anderkant uit te kom is al klaar ‘n prestasie…
Na 6 maande skrik jy nie meer vir die huil van ‘n baba nie. ‘n Mens kom gou agter, dat hierdie klein wesentjies uiteindelik baie tawwer is as wat mens ooit kon dink – hulle moet uiteindelik hulle ouers se handelinge oorleef. Jy ken ook nou al jou baba. Ek sal nie sover gaan om te sê dat ek aan my kind se toon van huil kan aflei wat hy nodig het nie, maar ek kan darem deur middel van vinnige eliminasie by die mees waarskynlike rede uitkom.
Wanneer ek so terugkyk oor die paar maande kan ek nie anders nie as om net in dankbaarheid my hande na bo te strek nie. Dankie Here, dat ek die voorreg kan hê om iemand se mamma te wees. Dit is so groot verantwoordelikheid – meer as oorweldigend by tye, maar in geloof weet ek dat die Hemelse Vader wat hierdie wesentjie aan ons toevertrou het, ook vir ons die wysheid en insig sal gee om Andreas tot Sy eer groot te maak.
Ek sal nooit vir Andreas kan besit nie – hy sal altyd God se eiendom bly. Alhoewel ons vandag al die besluite rondom sy bestaan vir hom maak, gaan hy uiteindelik eendag self sy eie besluite moet neem.
Ten spyte van dit als weet ek: Andreas het my hart in sy besit geneem en die besluit om ‘n ouer te word was die geweldigste, maar beste besluit ooit!
Sunday, August 5, 2012
Why I do art
To all the people who nurtured my right brain to its current state of awareness and activity: Hilary, Gerda and Alanna.
The brain is not like any other organ. Rather, I can describe the brain as a whole body in itself. We can extend this comparison to exercise. Nobody would only exercise or use his arms. Through doing that you might be able to pick up heavy objects, but if your legs are not utilised or exercised even lifting up those heavy objects will not help much if you cannot carry the objects around. The body works as a unit. The actions of the legs complement those of the arms, the one cannot replace the other. With this concept in mind, I am always surprised when people cannot understand that practising a form of art is absolutely essential for brain survival.
The brain consists of a left and a right side. That is very obvious, and hopefully for those without a science background not too technical. The brain also functions, governing our actions and thoughts through utilisation of either the right or the left hemisphere. Certain thought patterns are steered by either the left or right hemisphere. The left is responsible for logical thought, calculations and analysis. Needless to say, our school system fosters left brain thought patterns. The right hemisphere on the other hand is creative, the out-of-the- box thinking and behaviour.
To make this divide clear through a single picture – your typical business man would be a left brainer and a painter a right brainer.
All is well then, or so it seems. If the left brain governs all which is logical and analytical, then it seems obvious that a business man should be using his left brain. One might even state that his right brain is redundant and using a right brain approach to his daily challenges might be dangerous.
The same with the painter. Why would a painter need analytical and logical thoughts to govern his painting, would that not interfere with the creative process?
This is where the comparison of the brain as a body on its own can serve to illustrate the importance of using both sides of your brain. Personally I have found that utilising art as a medium to keep my right brain alive and healthy I am able to use creative thought and fresh perspectives when tackling tasks and challenges meant targeted at my left brain. On the other hand, my left brain logic and analytical skills serve me well when doing a painting or sketch.
The one needs the other.
All of us are involved in left brain thought and actions daily. To unlock right brain thought does take some conscious decision and action, at least for some of us. That is where I find practising a form of art useful, even if only for a few hours a week. It can be playing an instrument, painting, singing, baking, just to name a few.
The purpose is to awaken the right brain. Once the right brain is re-instituted to its well-deserved glory, you will be surprised to find how much easier even the left brain decisions become – simply because you are using your whole body of grey matter.
Sunday, July 29, 2012
Die Kakelaars
Ons tuin is vol interessante voëls – daar is ‘n kuifkophoutkapper wat gereeld sy stem dik maak, kwêvoëls wat mekaar koggel, ‘n hoep-hoep wat skaam-skaam vir dieselfde stukkie grasperk as die hadeda meeding. Hierdie is maar net ‘n paar van die geveerde bewoners in ons tuin. Ons sien hulle gereeld en wanneer hulle die dag gelukkig is, los ons selfs vir hulle ‘n paar krummeltjies en vrugte op die voëlstaander in die tuin.
Ons sien meeste van hierdie voëls dalk te gereeld, want na ‘n rukkie sal daar ‘n paar dae verbygaan wat ‘n mens selfs nie eers meer die skerp roep van die kuifkophoutkapper hoor of die hadeda raaksien wat lewensgroot voor mens op die grasperk verbyloop nie.
Tog is daar een voël wie se roep my elke keer na die venster toe laat hardloop. Die perskakelaar. Sy roep is onmiskenbaar en anders as wat sy naam sal wil verklap is dit ‘n pragtige voël met sy rooigeverfde krom snawel en lang vere wat pers in die sonlig weerkaats. Tog is daar so baie mooi en interessante voëls wat nie dieselfde effek op my het as die perskakelaar nie. Die rede daarvoor is eenvoudig: die perskakelaar is nie ‘n gereelde besoeker in ons tuin nie. Jy sien hom nie elke dag nie, inteendeel nie eers elke week nie, jy is gelukkig as jy hom een keer ‘n maand te siene kry. Maar wanneer hy arriveer kondig hy met trots sy besoek aan jou tuin aan. Hy is ‘n sosiale voël. Hy kom nooit alleen kuier nie, maar bring altyd al sy ander kakelaarvriende saam. Dit is ‘n fees om die spulletjie dop te hou. Hulle koggel mekaar, hop saam op die dak rond – dit lyk eenvoudig of hulle die lewe saam geniet.
Glo dit of nie, maar die kakelaars het my nogal heelwat van die lewe geleer. Maak jou besoeke aan ander altyd ‘n spesiale geleentheid – kondig jou kuiers aan met vreugde, geniet die tye saam. Dit gaan nie oor die frekewensie van jou saamwees met ander nie, maar eerder die kwaliteit van julle saamwees. Dit is so maklik om die mense wie jy elke dag sien amper nie meer raak te sien nie – hulle word ‘n vergete hadeda of hoep-hoep in jou bestaanstuin. Veel eerder behoort die vir wie ons lief is soos die perskakelaars te wees – ons saamweestye altyd ‘n fees, tye waarna ons uitsien en koester.
Ons sien meeste van hierdie voëls dalk te gereeld, want na ‘n rukkie sal daar ‘n paar dae verbygaan wat ‘n mens selfs nie eers meer die skerp roep van die kuifkophoutkapper hoor of die hadeda raaksien wat lewensgroot voor mens op die grasperk verbyloop nie.
Tog is daar een voël wie se roep my elke keer na die venster toe laat hardloop. Die perskakelaar. Sy roep is onmiskenbaar en anders as wat sy naam sal wil verklap is dit ‘n pragtige voël met sy rooigeverfde krom snawel en lang vere wat pers in die sonlig weerkaats. Tog is daar so baie mooi en interessante voëls wat nie dieselfde effek op my het as die perskakelaar nie. Die rede daarvoor is eenvoudig: die perskakelaar is nie ‘n gereelde besoeker in ons tuin nie. Jy sien hom nie elke dag nie, inteendeel nie eers elke week nie, jy is gelukkig as jy hom een keer ‘n maand te siene kry. Maar wanneer hy arriveer kondig hy met trots sy besoek aan jou tuin aan. Hy is ‘n sosiale voël. Hy kom nooit alleen kuier nie, maar bring altyd al sy ander kakelaarvriende saam. Dit is ‘n fees om die spulletjie dop te hou. Hulle koggel mekaar, hop saam op die dak rond – dit lyk eenvoudig of hulle die lewe saam geniet.
Glo dit of nie, maar die kakelaars het my nogal heelwat van die lewe geleer. Maak jou besoeke aan ander altyd ‘n spesiale geleentheid – kondig jou kuiers aan met vreugde, geniet die tye saam. Dit gaan nie oor die frekewensie van jou saamwees met ander nie, maar eerder die kwaliteit van julle saamwees. Dit is so maklik om die mense wie jy elke dag sien amper nie meer raak te sien nie – hulle word ‘n vergete hadeda of hoep-hoep in jou bestaanstuin. Veel eerder behoort die vir wie ons lief is soos die perskakelaars te wees – ons saamweestye altyd ‘n fees, tye waarna ons uitsien en koester.
Subscribe to:
Posts (Atom)