Rooiwyn

"In wine there is wisdom,
In beer there is freedom,
In water there is bacteria."
Ben Franklin


Opgedra aan Karlien: My partner in crime...


Niemand word gebore met 'n liefde vir wyn nie. Die fermentasieproses maak die vreugdes van sy genietinge veel later eers aan die mensdom bekend. Soos 'n mens die lewe leerken, so leerken mens ook die wysheid wat wyn bring.
Ongelukkig is soveel van ons eerste bekendmakings met die voggies van die gode dikwels tydens onbesonne studente oomblikke, wanneer jy niks beter as Tassenberg of bokswyn kan bekostig nie. Met die gevolg, dat wyn se reputasie dikwels besoedel word deur die nadors wat 'n oormaat goedkoopwyn die volgende oggend vergesel. Die Afrikaanse musiekbedryf het ook nie veel gedoen om rooiwyn se beeld te versterk nie - ek he beslis geen behoefte om 'n harlekyn te wees of myself tot rooiwyn te wend in oomblikke van seer of traan of pyn nie.


So loop ons vir jare rond, ontneem van die diepere geheime wat rooiwyn inhou. Al wat jy oor jou tong laat is koeldrankwyn (party noem dit Late Harvest) en 'n slukkie nagmaalswyn (van wanneer af is Old Brown Sherry wyn?), want rooiwyn is sleg...


Jare later sou ek eers leer dat elke wyn sy eie storie het om te vertel. Die storie van sy herkoms, sy groei en ontwikkeling tot die karakter wat hy uiteindelik in jou glas openbaar. 'n Proses wat etlike jare kan neem om te voltooi. Elke slukkie wyn skryf sy outobiografie oor jou tong heen.




Elke wyn het inderdaad sy eie wysheid om te openbaar, maar jy leer ook soos die tyd aanstap dat goeie smaak nie oornag ontwikkel nie. Alles wat die moeite werd is neem tyd. En net soos wyn met tyd meer en meer van sy wysheid aan jou openbaar, so moet die mens ook oor jare heen fermenteer om uiteindelik as bron van wysheid in die glas van die lewe geskink te word.


Dit neem tyd om die taal van wyn te leer verstaan. Maar wanneer jou tong eers geleer het oom die klanke in elke wynnuanse in te neem, om elke wyn toe te laat om sy storie onvoorwaardelik te vertel, eers dan sal jy weet waar wyn sy wysheid gaan haal.


Prost - Klink 'n glasie op rooiwyn!

Genade

Ek het al soveel keer gewens ek kan God se genade volkome begryp. Ek weet dat alles wat ek het, dit wie ek is alles net genade is. Ek kan niks verdien nie, op niks aanspraak maak nie. Maar ten spyte van hierdie besef vang ek myself keer op keer besig om myself met ander te vergelyk. Ek kyk meestal in my binneste na die wat meer as ek bereik het, meer vakansie kan hou, geld in die water kan gooi en nogsteeds sonder begrotings leef, minder bekommernisse as ek het (en ja ons honde het al onder hulle getel).


Maar na elke vergelykingsessie voel ek leeg van binne, voel ek hoe die onvergenoegdhede nog 'n paar plooie om my mondhoeke uitkerf. Met elke vergelyking gooi ek God se genade terug in sys gesig.


Een aand ry ek en Mario na 'n restaurant. By een van die robotte vang my oog 'n boemelaarvrou wat vooroor sit, haar bokshuisie haar enigste beskerming teen die snerpende wind. Ek het haar al voorheen by die robot gesien sit maar daardie aand, terwyl ek uitgevat in 'n nuwe rok, met Pleasures parfuum agter my ore en my hand op my man se been, by haar verby ry het die kontras my reg op die voorkop getref.
Dit kon ek gewees het. Ek kon in 'n bokshuisie gebly het. Ek kon elke dag gewonder het waar die kos vandag vandaan gaan kom. Dit kon ek gewees het wat elke dag aan die aalmoese van ander langs 'n besige pad oorgelaat word.


Hoekom het ek soveel meer? Hoekom word ek omring deur liefde, vriende, warmte, geleenthede? Hoekom het ek 'n huis, 'n kar, kos, vakansies - te veel om op te doen. Ek weet nie maar dit is juis hoe genade werk. Dit is genade omdat dit onbegryplik is.
God se genade kan nie verstaan word nie. Ek sal nooit kan verstaan hoekom Hy besluit het om Jesus te stuur om my, 'n sondaar wat nooit ooit eers iets kan doen om hom tevrede te stel, te red nie.


Maar een ding weet ek: ek kan dankbaar wees. Dankbaar wees in my denke, my  woorde, in my doen aan ander mense. Ons moet dankbaar wees - want hoe sal ons ooit kan verstaan?

Living for tomorrow

How will I know that I will be able to withstand the challenges tomorrow might bring? How will I know if I will be able to withstand the test of trial and tribulation that time may throw at my doorstep?


The answer lies in the way we live today. Everyday is a building block paving our attitude and stamina for the day to come. Philip Brooks said: "Some day, in years to come, you will be wrestling with the great temptation, or trembling under the great sorrow of your life. But the real struggle is here, now... Now it is being decided whether in the day of your supreme sorrow or temptation you shall miserably fail or gloriously conquer. Character cannot be made except by a steady, long continued process."


There is no quick fix. Every choice I make today becomes a funnel along which I will direct choices of similar nature in future. The time I spend on reflection and prayer streamlines my thoughts, moulds it into a useful piece of equipment which I will be able to use to sift through sorrow and pain to find the gems in everything that crosses my path.


Character cannot be build in one day. It is a multi layered process. Each event in your life lays down a sediment of experience. The process is continuous. When the investments are made frequently and abundantly the credit will be available for utilisation in times of need.


Always live responsibly today with the end in mind.

Run

Run. We all know the word, we are all familiar with the action. We see sportsmen running after balls in different shapes and sizes. We marvel at the swift running of a gazelle over an open field. We listen to the smooth running of an expensive car and wish that we could be driving to work with that running sound in our ears. We know running.

I searched for a dictionary definition that would describe running in such a way that I would be able to identify with the term and here it is:
"To move swiftly on foot so that both feet leave the ground during each strike."
I took two things from  this definition. Running should always be a swift movement - there should be a certain amount of grace attached to if. Secondly, the moment your foot leaves the ground completely, you are running - interesting thought.

We are all running each day, and by that I do not mean literally running. Yes, some of us who are more disciplined does put our Nike's on and do a few kilometers. But even those of us who are more lazy know what it means to run.
So often we have to run through each day to get everything done. We run to meetings, try and run through traffic, we run our children to school, we run through to do lists in our brain. There are just so many things we have to run through. And slowly but surely we are not performing a swift action anymore. The running becomes more of a struggling motion.

This world is made for running. We know the feeling when you are so busy that it feels you are not touching the ground. Back to our definition it makes sense - when you are running you are practically in mid air most of the time.

My problem is not with running. It is a reality - I do not think we will be able to change the world overnight into a calmer, wheelchair friendly world.

But what can we change, to bring some serenity into our lives. How do we keep the daily running process swift? The secret lies in where we are running to.
You have to have an endpoint. The danger of exhaustion, of landing in the rat race arises the moment when we do not have anywhere to run to.
The moment the endpoint becomes undefined we loose our focus, we loose hope.
Some of us are running towards success, believing that the true answer lies in achievement. Others prefer to run to pleasure at the end of a busy day. Yet others run to their families.
All of these are valid places to run to, no problem. But what if those are taken away? What if the goal posts shift?

I kept on running, searching for answers. Then it came to me- Hebrew 12:1-2 - Therefore, since we are surrounded by such a great cloud of witnesses, let us throw off everything that hinders and the sin that so easily entangles, and let us run with perseverance the race marked out for us. Let us fix our eyes on Jesus, the author and perfecter of our faith, who for the joy set before him endured the cross, scorning its shame, and sat down at the right hand of the throne of God.

Let us fix our eyes on Jesus and run to him. Let him be our motivator, our strength to finish the race. With him as our focus we will not get tired, we will not run an aimless race and most of all we will lift our feet completely off the ground with grace and swiftness.

Luister

Clint Eastwood is een van my rolmodelle. 'n Man wat in die tagtigs is en nogsteeds sy lewe vul met die dinge waaroor hy passievol is. Nie net is hy 'n uitstekende akteur nie en regiseur nie, maar selfs die musiek vir sy flieks komponeer hyself (hy sing ook van die liedjies self, maar ek beskou sy akteursvernuf beslis as 'n groter aanwins vir die vermaaklikheidsbedryf).

Jy kan maar weet: enige fliek van hom gaan vir 'n hele tyd lank in jou gedagtes bly draai. Nou onlangs het daar 'n luilekker DVD aand vir my gewag. Ek het Changeling met Angelina Jolie in die hoofrol uitgeneem. Ek wonder altyd hoe hulle haar klere ontwerp kry om al die tattoos weggesteek te kry, maar nietemin bly sy 'n goeie aktrise.

Die fliek is gegrond op 'n ware verhaal oor Mev. Collins en die gebeure rondom haar seun se verdwyning. Sy is 'n enkelouer, en een dag met haar terugkeer van die werk af is haar seun weg. Die tema van die hele fliek is die effek wat mense, wat nie na ander luister nie, op 'n persoon se lewe kan het. Dit begin reeds vroeg in die fliek wanneer sy haar seun as vermis wil aanmeld en niemand na haar wil luister nie. Sy moet 24 uur wag, al weet sy haar kind is bang om selfs die huis alleen te verlaat, maar dit is hoe die sisteem werk en haar hande is afgekap.

Sake raak net nog meer belaglik wanneer hulle "haar seun" terugvind. Ten spyte daarvan dat sy aanmekaar bevestig dat dit nie haar seun is nie, luister niemand nie. Sy gooi selfs bewyse voor hulle, soos dat die teruggevinde seun korter is, nie sy onderwyser ken nie, maar alles tevergeefs. Die polisie verkies om nie te luister nie, want sou hulle erken sy is reg, het hulle gefaal.
Die oomblik toe sy die media te betrek, het die risiko bestaan dat ander na haar sou begin luister. Hulle oplossing was om haar te laat sertifiseer en na 'n  psigiatriese hospitaal te verban.

Maar hoekom luister mense nie? Daar is so baie redes.
Jy sal altyd vind dat mense weier om te luister na iemand wat die waarheid praat wanneer hulle in 'n leuen leef . Want soos in Changeling, is daar altyd 'n prys daaraan verbonde om te erken dat jy gelieg het en na die waarheid te draai.

Dikwels luister ons nie, omdat onsself so baie praat. Luister is 'n daad. Dit verg energie. Anders as wat mens dink is dit nie 'n passiewe toestand nie. Om te luister beteken dat mens moet rustig raak, die stem binne jou moet stilmaak en moeite moet doen om nie net die woorde van die persoon wat praat in te neem nie, maar werklik te probeer verstaan wat die ander persoon met elke woord bedoel.

Ons sal net begin luister wanneer ons ander mense respekteer, wanneer ons ander voor onsself kan plaas. Solank as wat ons glo dat die persoon wat praat nie belangrik is nie sal ek nie moeite doen om daardie persoon te verstaan nie, want wanneer ek iemand probeer verstaan is daar dikwels aksies wat daaruit vloei. As ek verstaan wat iemand ongelukkig maak, dan moet ek ook bereid wees om dit wat ek kan te doen om daardie persoon by te staan.

Nog 'n rede hoekom mense hoor, maar eerder nie luister nie is uit vrees. Vrees vir 'n waarheid waarmee hulle gekonfronteer sal word en 'n lewensverandering sal verg. Ons is so dikwels in 'n gemaksone met onsself, maar ook met die plek waar ons onsself bevind. So dikwels is dit die mense naby aan ons wat die moed bymekaar sal skraap om daardie gemaksones vir ons uit te wys. En so dikwels is dit juis daardie mense wat ons in die gesig vat deur ons ore voor te sluit.

Om opregte luisteraars te wees beteken dat ons biddend en luisterend by die Vader moet begin leer wat dit beteken om waarlik te luister.
Die Heilige Gees sal ons ore sensitief maak vir die ware betekenis van die woorde van elke persoon wat ons mee in kontak kom.
Vra Hom daarvoor, Hy sal luister.

Wit Hoender

Die mens wil altyd weet hoekom. Hoekom is ek hier? Hoekom gebeur dit met my? Hoekom werk dit of werk dit nie? Hoekom voel ek soos ek voel? Hoekom wil niks sin maak nie?

Partymaal word die hoekoms beantwoord. Maar so dikwels bly die antwoorde weg. Ons hou later op met soek, onder die indruk dat ons nooit volkome sal verstaan nie.

Daar is hoekoms wat tot ons met die ewigheid ontmoet grootliks waaroms sal bly, maar soveel vrae het antwoorde. Met 'n vakansie in Graskop het ons opgemerk dat die smouse langs die paaie meteens beghin het om wit hout hoenders te produseer. Die tarentale en seekoeie moes helaas swig voor 'n mak plaasdie. Ons was verbaas hieroor.

Sekerlik moes die vroeëre weergawes tog beter verkoop het, veral onder die oorsese safari-gangers.

Lank het ons gespekuleer rondom die redes vir die verandering. Uiteindelik het ons een vban die smouse gevra: "Why are you making the white chickens?"

Die antwoord: "Because the white people buy them."

Geen diep artistiese verklaring wat woorde soos inspirasie en kreatiwiteit insluit nie.
Dit het my geleer - meeste antwoorde is eenvoudig. Ons moet soms ophou glo dat die lewe te moeilik is om te verstaan. Soveel maal is dit net ons eie interpretasies wat die lewe kompliseer. Die lewe moet geleef word, om verstaan te word.

Miskien moet ons dalk eerder ons vrae herfraseer. Want die antwoorde wat ons uit die lewe haal, word bepaal deur die vrae wat ons vra. Ons sal nooit by die waarheid uitkom as ons nie die vrae vra wat ons by die waarheid gaan uitbring nie.

Miskien moet ons eerder vir die wit mense vra hoekom hulle die wit hoenders wil koop.

The Reality

Living in South Africa means to be faced with many unpleasant realities. We read about murder, robberies, rape everyday and so often either a loved one or even ourselves are left traumatised by one of these events.

What should we make of all this? How do we put it all in perspective?

I have experienced so many different emotions in reaction to what I see around me. It is almost as if I have seasons of different negative emotions alternating themselves. There is anger. Anger towards what happens to all the innocent victims of crime and poverty. Anger, because I don't feel safe in my own home, anger because I can't walk in the street feeling safe.

Then there is sorrow. Sorrow for the lives lost. Sorrow for opportunities lost to corruption and unfair doing.

Sometimes there is bitterness. So often it is the bitterness that roots itself into our lives especially after our own personal taste of all these unpleasant realities. It tends to infiltrate all our thoughts and actions.

The emotion I certainly most fear, is fear itself. It is out of fear that so many of us want to leave this country. It is our of fear that we can't see the good in other people anymore.

All of these are valid emotions, almost natural reactions to these unnatural realities we face. But I don't want to live with the baggage of these emotions in my life. I don't want anger, sorrow, bitterness and fear to drain the energy I could have used constructively everyday.

So how can we fight this? While struggling with all of this I was listening to pod casts by David Pawson. This wise man's words stuck with me. He just said: God won't let the devil do anything to me (His child) that has not gone through His authority first. Therefore He will not put anything in front of you that He knows you cannot handle without Him.

The secret is - you can face anything as long as you abide in Him. God does not withhold sorrow or pain, but He will never let you go through anything that can spiritually destroy you.

I would rather face danger but have God's peace in me than living in safety but with fear ruling over me. The reality is: nobody can touch us without going through Jesus. That is true safety.